Verndun arnarins

Friðun | Verndun | Fuglaverndarfélagið | Samstarf | Árangur

Arnarstarfið ber árangur
Samkvæmt talningum Agnars Ingólfssonar stóð arnarstofninn í stað frá 1959–1964, var 21–22 pör, en innan við helmingur þeirra kom upp ungum að jafnaði. Árið 1969, fimm árum eftir samþykkt eitrunarbanns, hafði arnarstofninn breyst lítið (var 22–23 pör) og hafði þá verið nær óbreyttur í 20 ár. Þó mátti sjá önnur batamerki, m.a. tóku ernir sér bólfestu á nokkrum setrum sem höfðu verið í eyði um langa hríð. Á næstu árum fór örnum loks að fjölga og var vöxtur arnarstofnsins að meðaltali 3,5% á ári, 1967–1987, og pörunum fjölgaði úr 20 í 40. Á þessum árum byrjuðu ernir að verpa að nýju við norðanverðan Faxaflóa og þeim fjölgaði talsvert við sunnanverðan Breiðafjörð. Öðru máli gegndi um erni við norðanverðan Breiðafjörð en þar hefur varpstofninn breyst lítið í marga áratugi. Þetta svæði hefur jafnan verið aðalarnarsvæði landsins svo langt sem heimildir ná.

Vöxtur arnarstofnsins upp úr 1970 er án efa því að þakka að draga tók úr afföllum á ungum örnum með eitrunarbanninu 1964. Fyrstu batamerkin á arnarstofninum komu fram 5–6 árum eftir að bannið gekk í gildi en ernir fara að verpa 5–7 ára gamlir. Auk þess kann óvenjulega góður varpárangur arna árið 1967 (17 ungar komust upp) að hafa flýtt fyrir vexti stofnsins.