Fuglavernd var með fræðsluerindi þriðjudaginn 13. apríl um merkingar fugla. Erindið flutti Guðmundur A. Guðmundsson, dýravistfræðingur og bar það heitið: Fuglamerkingar fyrr og nú: Ný tækni til að njósna um ferðir fugla.
111 ár eru liðin frá því að danski skólastjórinn C.C. Mortensen hóf fyrstur manna merkingar á fuglum með númeruðum málmhringjum árið 1899. Tveimur áratugum síðar, árið 1921, hófust fuglamerkingar á Íslandi. Síðan þá hafa milljónir fugla verið merktar um allan heim og ómetanleg gögn um ferðir þeirra safnast. Það sem háir hefðbundnum merkingum er lág endurheimtutíðni (0,1 – 15% merktra fugla nást aftur) og það að upplýsingar um einstaklinga eru yfirleitt aðeins merkingastaður og endurheimtustaður. Niðurstöður þarf því að túlka sem mynstur sem tilteknir stofnar sýna.
Síðustu áratugi hefur orðið hröð þróun í fuglamerkingum, þar sem nýjar aðferðir hafa aukið líkur á endurheimtum (litmerkingar) og margvísleg tækni hefur komið til sögunnar sem gerir okkur kleift að fylgjast með ferðum einstakra fugla með mikilli nákvæmni um langan veg. Má þar nefna útvarpssenda, gagnarita margs konar og gervihnattasenda. Auk þessa hafa verið þróaðar aðferðir til greiningar efnasamsæta sem nota má til að ákvarða uppruna fugla með efnagreiningu á fjöðrum þeirra. Þessum aðferðum fleygir mjög hratt fram og hátæknibúnaður þróast þannig að nákvæmni staðsetninga og upplausn í tíma eykst um leið og tækin minnka og léttast. Smærri búnaður opnar möguleika til rannsókna á minni fuglum. Nýjar aðferðir voru kynntar og þeim lýst með dæmum um niðurstöður.

Síðustu daga hafa grágæsir verið að sjást víða um land en þær koma hingað frá vetrarstöðvum í Skotlandi.  Það hefur þó gerst á síðustu árum að gæsir eru farnar að hafa vetursetu á Suðurlandi. Tengist það væntanlega bæði hlýnandi veðurfari og aukinni kornrækt.  Auk þess eru nokkur hundruð fuglar viðloðandi Reykjavíkurtjörn allan veturinn.  

Grágæs er stærst þeirra gæsa sem verpa eða hafa viðdvöl á Íslandi. Hún er ljósari, þéttvaxnari og höfuðstærri en aðrar gæsir.  Grágæs og heiðagæs skipta með sér landinu. Grágæsin verpur á láglendi en heiðagæs á hálendinu þótt heiðagæsin hafi á síðari árum seilst nokkuð inn á yfirráðasvæði grágæsarinnar.  Grágæsir halda sig oftast í hópum nema pör á varptíma.  Á flugi raða einstaklingarnir sér upp í v-laga reinar, fljúga oddaflug.  Pörin halda saman árið um kring og annast uppeldi unganna í sameiningu.  Meðan á álegu stendur er karlinn á verði meðan kerlan ungar út.  

Grágæsin verpur aðallega neðan 300 m hæðarlínu, í mýrum, hólmum og grónum eyjum, á ár- og vatnsbökkum eða í kjarri og lyngmóum, oft í dreifðum byggðum, alltaf í nánd við vatn þar sem gæsirnar geta leitað athvarfs með ófleyga unga og þegar þær eru í sárum. Hreiðrið er dæld í gróður. Eru utan varptíma gjarnan í ræktuðu landi, t.d. túnum, ökrum og kartöflugörðum, en einnig í votlendi.

Vegna aukinnar vetursetu gæsanna hefur Fuglavernd lagt til við Umhverfisráðherra að veiðitími gæsa á veturna verði afnuminn.