Þessi söngfagri fugl er einkennisfugl íslenskra birkiskóga og garða í þéttbýli. Hann er meðalstór spörfugl, dökkmóbrúnn að ofan, hvítur eða ljósgulur að neðan. Bringa hans er alsett þéttum, dökkum langrákum, kviðurinn er minna rákóttur.  Um leið og skógarþrösturinn kemur til landsins á vorin byrjar karlarnir að syngja og helga sér svæði. Skógarþröstur er félagslyndur utan varptíma og fer þá um í hópum. Hann hoppar oftast jafnfætis á jörðu niðri.

Skógarþröstur verpur í alls konar skóglendi á láglendi. Mesti þéttleikinn er í birkiskógi með ríkulegum undirgróðri, í görðum og ræktuðum skógi. Hreiðrið er karfa, ofin á undirstöðu úr leir, tágum og stönglum, staðsett í tré, gjarnan í barrtré í þéttbýli, á jörðu niðri í kjarri, í skurðbökkum og á byggingum. Verpur iðulega tvisvar til þrisvar sinnum á sumri.  Skógarþrösturinn fer til V-Evrópu á haustin. Mest til Skotlands, Írlands, Frakklands og Pýreneaskaga. Nokkur þúsund þreyja hér þorrann og góuna í þéttbýli.  Þeir sækja gjarnan í garða þar sem fuglum er gefið og er uppáhaldið þeirra epli og perur en þeir sækja einnig í brauð og fitu. Flestir fuglar eru sólgnir í fitu á veturna því hún nýtist þeim vel til að halda á sér hita í mestu kuldum.

Úr: Ég bið að heilsa eftir Jónas Hallgrímsson